wtorek, 25 kwietnia 2017

zawodowiec czy amator?

Zauważyłem ostatnio pewną tendencję na różnych forach internetowych. I dotyczy to bardzo wielu aspektów życia. Powtarzające się pytania o sprzęt stają się nudne niemal do wymiotów. Czasem nawet nie warto bawić się w przewijanie, czy pomijanie, bo każde kolejne pytanie dotyczy tego samego. I o ile w przypadku amatorów i ich braku poszanowania cudzego czasu i własnej niechęci do czytania i nauki jest to zrozumiałe o tyle pewien ciekawy trend jest już kompletnie poza obszarem pojmowania. Równie ciekawy co przerażający.
Otóż pytania o aparat, obiektywy lampy czy modyfikatory świateł wykroczyły daleko poza poziom laików. Zadają go również zawodowcy, co już daje do zastanowienia, czy ten świat na pewno jest normalny. Ludzie, którzy zawodowo fotografują śluby pytają o obiektywy. Ludzie, którzy zajmują się chrzty czy komunie namiętnie pytają o lampy błyskowe. Natomiast człowiek który ma własne studio, i zajmuje się szeroko pojętym portretem (od dzieci po dorosłych) nagle zadaje pytanie o aparat. No i teraz należy się zastanowić, czy taki "zawodowiec" jest na pewno zawodowcem, czy tylko głupcem? Jeśli ktoś zajmuje się przykładowo ślubem, i pyta, jaki obiektyw najlepszy do reportażu ślubnego pierwsze co przychodzi na myśl to "idiota. No idiota normalnie". A zaraz potem refleksja, że chyba temu "zawodowcowi" daleko do "zawodowca". A zaraz potem myśl, że w życiu bym nie poszedł do człowieka, który nie ma zielonego pojęcia jakiego sprzętu ma używać do mojego własnego ślubu.
Idąc do kogoś kto ma mi uwiecznić jakąś ważny dzień w życiu mam nadzieję, że zgłaszam się do człowieka, który wie jakiego sprzętu używa, jest świadomy zarówno swojego sprzętu jak i umiejętności. No i doskonale orientuje się kiedy i czego użyć. Jak zadaje pytanie podważa mocno swoją sprzętową świadomość, a co za tym idzie swoją wiedzę i zdolności.
"Nie wiesz, jakiego jakiego obiektywu użyć do slubu? Nie wiesz czy możesz użyć lampy w kościele? Nie wiesz jakie parametry dobrać? Nie wiesz czy Twój sprzęt jest dobry? To co ty, kurwa, wiesz?. Ja mogę nie wiedzieć. I nie wiem, więc do Ciebie przychodzę licząc, że Ty wiesz. A Ty nic nie wiesz. Ciotka Ziuta, czy brat cioteczny wie więcej od Ciebie. To ja już podziękuję, poproszę ciotkę o zdjęcia".
To by usłyszał ode mnie fotograf, który by mnie zapytał o cokolwiek dotyczącego fotografii. To on ma wiedzieć. Jeśli siedzi w tym jakiś czas (nie ważne, czy dwa miesiące, czy 20 lat) musi się na tym znać. Jeśli nie wie, czy do fotografii dzieci lepszy będzie obiektyw 50mm czy 85mm, to znaczy, że jest gówno a nie fotograf.
Ludzie, drodzy zawodowcy, ja was bardzo wszystkich proszę -> MYŚLCIE!! Kilka artykułów wcześniej pisałem o tym, jak należy wybrać sprzęt i kierowałem go głównie do amatorów. Nie myślałem, że dożyje chwili, kiedy będzie on dotyczył również zawodowców. Nie jestem zawodowcem, nie zarabiam na fotografii, zdjęcia robię hobbystycznie. Ale jak czytam od Was takie pytania, mam wrażenie, że ja bym się bardziej nadawał do takich rzeczy. Nie poważam waszych umiejętności, sami je podważacie. I to jeszcze na forum publicznym, gdzie może być pełno waszych potencjalnych klientów. Nie próbujecie się nawet kryć ze swoją niewiedzą, czy brakiem profesjonalizmu. Albo więc jesteście kompletnymi głupcami, albo zwyczajnie macie drogi aparat, ale wiedzę i zdolności na poziomie przeciętnego laika.
Udostępnij:    Facebook Twitter Google+

sobota, 15 kwietnia 2017

Warto pomagać -> Cosina w moim domu...




 Taki oto obiektyw wpadł ostatnio w moje łapki. Dostałem go od kumpla w zamian za pomoc i... zakochałem sie od pierwszego podłączenia. To model Cosina MC 28mm f2,8 Macro PK-A z bagnetem Pentax. Obiektyw bardzo ładnie i mięciutko rysuje, co mi się osobiście podoba. Jest ostrzejszy od mojego heliosa 44-2. Pierwsze wrażenia to:
1 - bardzo solidne wykonanie
2 - dbałość o szczegóły
3 - nieco kanciasty z wyglądu
4 - nie ma szans aby wypadł z ręki, trzyma sie jak ptasie guano przedniej soczewki.

Jest ciężkawy, ale aż tak jak helios. Za to na pewno cieższy od nowych pentaxowych, prawdopodobnie plastikowych. Stan mojego egzemplarza jest idealny. 0 rys, pierścienie działają z dość przyjemnym oporem, nie ma pleśni, a całość działa doskonale.
Bardzo przypadł mi do gustu tylni dekielek. Nie wciska sie go z użyciem lekkiej siły, jak w przypadku innych dekielków pentaxa. Ten działa podobnie jak bagnet - nakłada się go i przekręca aż do oporu i się trzyma. Powiem, że solidniejsze to niż inne dekielki które mam, bo chociaż nie spadnie podczas transportu, jak to często miało miejsce w przypadku standardowych wyrobów pentaxowych.


Mój model to PK-A, czyli można sterować przysłoną zarówno z poziomu body, jak i pierścieniem na obiektywie. Przełączanie nastepuje po dojechaniu pierścieniem do F22, wciśnięciu małego guziczka i dokręceniu do pozycji A w której pierścień sie blokuje. A na body dostajemy informacje o wartości przysłony. Tu jest sprawa prosta. Gorzej nieco sterować przysłoną z pierścienia. Kręcimy pierścieniem i nic się nie zmienia. Dopiero w momencie robienia zdjęcia przysłona jest domykana do odpowiedniej wartości. Skutkuje to tym, że w trakcie ustawiania ekspozycji nie mamy podglądu światłomierza, a aparat nie jest w stanie dobrać odpowiednich parametrów. Zdjęcie więc robimy na czuja nie mając żadnych informacji na temat prześwietlenia, czy niedoświetlenia. Trochę niefajnie, ale można z powodzeniem sterować przysłoną z poziomu body, więc to żaden problem. O tyle, że odpada jedno sterowanie.




Zaskoczeniem było dla jednak to jak aparat współpracuje z obiektywem. Nie wiem w sumie czemu, ale zdjecia z niego wychodzą bardzo plastyczne i bardzo ładnie doświetlone. Kiedy z innych obiektywów wydawało się dosyć ciemne, tak tutaj wygląda to jakby światłomierz pokazywał +2/3 na podziałce. Miło zaskoczony jest. O dziwo nie prześwietla nawet w jasnych punktach, więc ekspozycja jest jak najbardziej dobrze dobrana.

Poniżej dodaje jeszcze kilka sampli na poszczególnych wartościach przysłony, jakby ktoś był zainteresowany (całość, centrum, róg kadru):

F2,8 t1/40s ISO100











F3,5 t=1/30s ISO100




f4,5 t1/25 ISO200




f5,6 t=1/10 ISO100




f8 t=1/30 ISO400







f11 t=1/8 Iso400


 

f22 t=1/5 ISO1000







Wszystkie zdjęcia były robione w RAW, wywołane za pomocą Darktable.
Zastosowane korekty ->
1. Odszumianie
2. Prostowanie
3. ustawienie identycznych jasności.

Po kliknięciu na każde zdjęcie można zobaczyć je w pełnym rozmiarze.
Udostępnij:    Facebook Twitter Google+

niedziela, 9 kwietnia 2017

Płytne rozterki

Kto by pomyślał, że w dzisiejszych czasach tak ciężko o niektóre rzeczy. Jak wiecie, jestem aktywnym pasjonatem nośników fizycznych. uwielbiam obcowanie z płytami winylowymi, jeszcze bardziej kocham kasety magnetofonowe, a płyty CD po stokroć bardziej lubię niż mp3.  Ponieważ w piątek zostałem poproszony wykonanie zdjęć ze święta szkoły postanowiłem podarować je szkole na płytach CD. ku temu przejrzałem mój zerowy zasób czystych płyt CD i DVD po czym wpakowałem sie w auto (bo żona rowerem nie pozwoliła pojechać) celem odwiedzenia kilku marketów (póki nie ma zakazu handlu w niedzielę) i zakupie kilku płyt DVD. No to co - uruchomić maszynę spalająca paliwo i trująca powietrze i kierować się na najbliższy market (w końcu na sklep w tym kraju liczyć nie można). Kilkanaście minut jazdy i już pod marketem. Pędem na półeczki z RTV i komputerami. a tam.... no właśnie... niemiłe zaskoczenie. Płyt brak. Kurcze, ale jak to? Sprzedawcy, których znaleźć ciężej niż samego Chrystusa we własnej osobie, zgodnym niemal anielskim chórem twierdzili że płyty są na pewno. Znalazła się nawet pani, która otworzyła szeroko oczy, że w ogóle istnieje coś takiego jak puste płyty CD. Sprzedawcy swoje, a rzeczywistość swoje. Pora odwiedzić drugi market.
A tam - oczywiście że są płyty CD i DVD... jedna jedyna firma płyt CD i jedna jedyna DVD. Płyty sprzedawane osobno w opakowaniach papierowych, albo po 10 sztuk w opakowaniu plastikowym. Kurde... czyżby na pewno? No ale są. Nie ma żadnego producenta wyższej jakości płyt. Tylko standardy. Cena? Masakra 1zł/szt. No cóż, przecież to juz prawi vintage, więc musi kosztować. Płyty są, zdjęcia nagrane. zakupiłem trochę więcej na przyszłość. W tym tempie za pół roku nie będzie szans na czystą płytę. No, chyba że w muzeum.

Czy na prawdę tak ciężko jest obecnie o nośnik fizyczny? Wiadomo, że to już nie jest najnowszy krzyk mody i jak ktoś z tego korzysta zamiast z mp3 na pewno jest brudny i ma wszy. Obiegowa opinia dotarła i do sieci tych największych sklepów widać. Kiedy nie ma problemu z kupieniem płyt winylowych (nawet w biedronce są), czy kaset magnetofonowych tan nosnik cyfrowy zostaje wycofywany z rynku. Niedługo chcąc przekazać komuś coś będę musiał kupować pen-drive. Tylko... no właśnie... nie kalkuluje mi się to za bardzo.  A szkoda. Bo jednak nośnik fizyczny w postaci płyty ze zdjęciami czy muzyką jest jednak zdecydowanie przyjemniejszy niż pen-drive czy (o zgrozo) poczta e-mail.
Udostępnij:    Facebook Twitter Google+